On 2018-01-26, Robert Tomasik <r...@g...pl> wrote:
> W dniu 27-01-18 o 00:32, Marcin Debowski pisze:
>>>>> skazać żadnego z nich za zabójstwo,. bo zabić mógł tylko jeden.
>>>> Że jak? Przecież skazuje się n-osób za pojedyńcze zabójstwo. Jeden z
>>>> tej dwójki, mógł zdjąć spodnie czy koszulę i udusili trzeciego
>>>> zaciskając węzły z obu stron.
>>> Jeśli sposób działania umożliwia działanie dwóch,to oczywiście wspólnie
>>> i w porozumieniu. A jeśli powiedzmy, ze wykluczymy, że dwaj z
>>> potencjalnych sprawców byli jednocześnie w pokoju? Wiesz, to akurat taka
>>> akademicka dywagacja. Chodzi o to, że przyznanie się do winy nie jest
>>> dowodem.
>> Ja wiem, że akademicka, ale i tak mnie ciekawi. Czyli co, jeśli nie ma
>> innych, bardziej "twardych" dowodów to samo przyznnie w tej sytuacji
>> nie wystarczy (skoro fizycznie można kogoś udusić we dwójkę)?
>>
> Nie. To kardynalne akurat. Musimy dowieść,który z nich jest sprawcą, a
> nie skazać obydwu.
>
> Przyznanie do winy bywa czasem "naginane". Sprawca się przyznaje i w
> sumie wielu "dochodzeniowców" jedynie sprawdza, czy jego sprawstwo nie
> jest wykluczone przez dowody. Wprowadzono instytucje dobrowolnego
> poddania się winie (art. 335 kpk), ale ona wymaga oczywistości - a z tym
> różnie bywa. Ale to z kolei kwestia etyki. Wiele rzeczy rozbija sieo
> czynnik ludzki.

A jeśli: a) jest motyw (u obydwu)? b) psycholog po rozmowie z obydwoma
wyda opinie, że prawdopodobnie mówią prawdę?

Jeśli (a) lub (b) nie wystarczy to czy (a) + (b) wystarczy?

--
Marcin