Pawel Marcisz [###m...@o...pl.###] napisał:

> Bo? Czemu nie można się umówić, że nie wolno?

Paweł! Taż ze sto razy to już tłumaczyłem. Można się umówić na
płaszczyźnie cywilnoprawnej, że nie powinien. Wymaga to zgody obydwu
stron, a moim zdaniem rozumowanie, jakoby samym wejściem się wyrażało
takową osobiście mi nie przypada do gustu. Ale nawet jakby, to i tak
nie będzie to zakaz, tylko umowa. Możesz ewentualnie wówczas gościa
ścigać za niewywiązanie siez umowy na drodze cywilnej.

> Nie wystarczy, że ochroniarz przy wejściu będzie Cię informował, że
> wejście oznacza zgodę na niefotografowanie pod karą umowną 50 zł.?

Nie wystarczy. nie mam obowiązku go słuchać. Nie możesz dowieść, że
powiedział to w ogóle, nie wspominając o tym, że ktoś zamyślony mógł
nie zrozumieć. No i nadal to nie jest zgoda. Ale gdyby nawet, to i tak
możesz pozwać fotografa do sądu cywilnego. Tylko nie bardzo jak masz
ustalić jego dane osobowe.

> Po co? Sprzedawać można wierzytelności i bez tego tytułu.

Pewnie, ze można. Ale jakby się okazało, że sąd uzna, że długu nie
ma - co wcale nie jest wykluczone - to możesz bardzo duże
odszkodowanie zapłacić za naruszenie dóbr osobistych poprzez
sugerowanie, że taki dług istnieje.

> W momencie, kiedy praktycznie innych możliwości zaspokojenia swojej
> wierzytelności, naruszenie tego dobra osobistego nie będzie
bezprawne.

A widzisz gdzie w prawie autorskim wyłączenie ochrony wizerunku z
powodu braku innych możliwości egzekwowania długu? Bo ja nie, ale może
jest coś, czego nie wiem. Podaj podstawę.

> Zapłaty tak, chodziło mi o sytuację w której wierzyciel nie ma jak
ustalić
> tożsamości dłużnika, co uniemożliwia mu dochodzenie wierzytelności.

Powinno Ci to dać wiele do myślenia, Zazwyczaj jest tak, ze jak
istnieje wierzytelność, to ustawa daje odpowiednie mechanizmy
dochodzenia roszczeń. A tu ich nie ma. Może to jednak jedna z poszlak
że nie masz racji? Nie pomyślałeś o tym?