Massai rzecze:

> Widzisz, moim zdaniem ból odczuwany przez człowieka w dużym stopniu
> wpływa na jego jasność myślenia i wartość (w sensie
> "prawidłowość") oceny.

A jakie są kryteria "prawidłowości" oceny? Dlaczego człowiekowi
(dorosłemu, świadomemu) wolno podjąć każdą decyzję kierując się
swoim subiektywnym osądem i nikt nie ma do niego pretensji (wszak
sam ponosi konsekwencje), ale zdecydować o swoim życiu nie może?
Pomijam konotacje religijne (życie jest własnością Jahwe itp.).

> W krajach gdzie takie procedury są dopuszczone, np. Szwajcaria, cały
> proces jest bardzo długi, trwa bodajże rok. Kolejne konsultacje z
> psychiatrami itd.
> I ogromna większość pacjentów decyzję zmienia w trakcie tego
> procesu - co świadczy o tym że ta pierwsza była efektem chwilowego
> załamania.

No, może też świadczyć o tym, że jak długo coś komuś wmawiasz,
to uwierzy ;-)

> Stosują dość prosty mechanizm rozumowania: życie jest dla
> człowieka dobrem najwyższym, ważniejszym niż cierpienie, ból itp.

Zawsze i wszędzie i dla _każdego_ człowieka? Można wiedzieć na jakiej
podstawie?

Prosta analogia: jeśli wybierzesz śmierć własną zamiast śmierci
swojego dziecka, już jakoś Twoje życie przestaje być "dobrem najwyższym"...
A obcej osoby? Sprawa się jeszcze bardziej komplikuje... :-)
Wniosek byłby taki, że Kolbe albo Jeszu cierpieli na zaburzenia
psychiczne, bo nie uważali swojego życia za "dobro najwyższe",
tylko przedkładali nad nie jakieś tam religijne ideały...

A jeśli ich usprawiedliwiamy, czemu nie innych? Istnieją jedynie
słuszne systemy moralne?


--
Dominik (& kąpany)
"Wszyscy chcą naszego dobra. Nie dajmy go sobie zabrać." (S.J. Lec)
Wyrażam wyłącznie prywatne poglądy w oparciu o Art. 54 Konstytucji RP