Ja tu widzę poważny paradoks. Jeśli rzeczywiście planują
osadzić faceta w ośrodku zamkniętym pod pretekstem terapii, ale
jego pobyt w tej placówce ma być dożywotni, to jest to wewnętrznie
sprzeczne. Skoro i tak ma nigdy stamtąd nie wyjść, to po co mu jakaś
terapia? Przecież nie będzie go przygotowywać do życia w normalnym
społeczeństwie skoro z założenia już nigdy ma się z nim nie stykać.
Podtrzymuję w całej rozciągłości swoją tezę, że jest to wyrok, którego
nie powstydziłby się sam wujek Stalin.