W dniu 09.12.2010 14:22, "Rafał \"SP\" Gil" pisze:

> Ano łazi się teraz do EPU, łazi i to masowo. Dłużnik podnosi zarzut
> przedawnienia, nakaz jest uchylany. I co ? I nic - jest nadal dłużnikiem
> :), prawo daje wierzycielom inne legalne metody nacisku , tj BIGi etc.
> Wierzyciel ma prawo dopominać się do końca świata o swoje pieniądze.

Taaaak. Trzymaj człowieku potwierdzenia zapłaty przez pokolenia, bo
jakiś windykatorek po 200 latach zacznie dochodzić rzekomo nie
zapłaconego przez pradziadka ostatniego abonamentu za telefon.

>>>> a wierzyciel nie odwarzy sie z tym iść do sądu, bo bardzo szybko
>>>> okazałoby się, że nie ma zadnych dowodów.
>>> No i tutaj uparłeś się na jedną rzecz. Zaciekle twierdzisz, że firmy
>>> windykacyjne ścigają ludzi za nieistniejące zobowiązania. Jesteś w dużym
>>> błędzie, gdyż w sytuacji opisanej przez Ciebie sprawa jest banalnie
>>> prosta do wyjaśnienia ze strony dłużnika ...
>> W jaki niby sposób, hmm?
>
> No w taki, że przedstawiasz całą sprawę wierzycielowi wtórnemu
> popierając się wszystkimi dowodami jakie posiadasz.
>

Odpornyś na wiedzę i trudny do zarąbania.

Zrozum, człowieku: nikt normalny i zdrowy psychicznie nie będzie trzymał
pokwitowań za każdą duperelę przez pokolenia!

Najgorliwsi czekają do przedawnienia plus margines bezpieczeństwa i
wyrzucają to w cholerę.

I co, jakiś mój prapraprawnuk miałby udowadniać, że nie jest wielbłądem,
tj. że ja jednak zapłaciłem ten rachunek wygrzebany teraz przez jakiegoś
pazernego windykatorzynę z firmy "Gil i spółka"?

Wszak długi się dziedziczy...