W dniu 25.06.2025 o 19:14, Shrek pisze:
> Z grubsza to większość miała w dupie gdzie mieli pojechać - to ciekawe
> że Żydzi są chyba jedynym narodem który przez 3k lat był wypędzany z
> każdego miejsca gdzie się osiedlili. Nawet Polin, które było najbardziej
> przyjaznym wobec Żydów w tamtym czasie państwem okazało się państwem
> antysemitów:P W sumie szukam podobnej historii i nawet cyganów tak nie
> przeganiano.

Trochę by się znalazło. Ormianie, podobnie jak Żydzi, są narodem o
długiej historii przymusowych migracji i rozproszenia. Już w
starożytności byli wypierani z terenów Armenii przez imperia perskie,
rzymskie i arabskie, ale największa tragedia spotkała ich w XX wieku
podczas ludobójstwa dokonanego przez Imperium Osmańskie w latach
1915-1917, gdy zginęło około 1,5 miliona osób, a setki tysięcy zostało
wypędzonych. W kolejnych dekadach Ormianie byli przesiedlani przez
władze sowieckie, a konflikty etniczne z Azerbejdżanem (szczególnie o
Górski Karabach) doprowadziły do kolejnych fal uchodźstwa. Dziś Ormianie
tworzą liczną diasporę na Bliskim Wschodzie, w Europie, Rosji i obu
Amerykach, a ich historia - podobnie jak historia Żydów - to ciągłe
przeplatanie się przetrwania, utraty ojczyzny i walki o tożsamość narodową.

Rohingya - muzułmańska mniejszość etniczna zamieszkująca zachodnią część
Mjanmy (dawnej Birmy), głównie stan Rakhine, która od dekad doświadcza
systematycznych prześladowań, wykluczenia i przymusowych migracji. Choć
mieszkają na tych terenach od pokoleń, władze Mjanmy odmawiają im
obywatelstwa (na mocy ustawy z 1982 roku), uznając ich za nielegalnych
imigrantów z Bangladeszu. Rohingya byli wielokrotnie ofiarami brutalnych
czystek etnicznych - zwłaszcza w 2012 i 2016-2017 roku, kiedy wojsko
Mjanmy dokonało masowych mordów, gwałtów i wypędzeń, co ONZ określiło
jako ,, podręcznikowy przykład czystki etnicznej". W efekcie ponad
700 000 Rohingya uciekło do sąsiedniego Bangladeszu, a wielu innych
rozproszyło się po krajach Azji Południowo-Wschodniej. Żyją dziś głównie
w przeludnionych obozach uchodźców, pozbawieni obywatelstwa, ochrony
prawnej i szansy na powrót, będąc jedną z najbardziej prześladowanych
grup etnicznych XXI wieku.

Asyryjczycy - starożytny lud semicki, który wywodzi się z Mezopotamii i
przez tysiąclecia zamieszkiwał tereny dzisiejszego Iraku, Syrii, Iranu i
Turcji, zachowując własny język (nowoaramejski) oraz chrześcijańską
wiarę (głównie Kościół Asyryjski i Chaldejski). Po upadku ich
cywilizacji państwowej w starożytności żyli jako mniejszość
etniczno-religijna w muzułmańskich imperiach, wielokrotnie narażeni na
dyskryminację i przemoc. Największa tragedia miała miejsce podczas I
wojny światowej, kiedy Imperium Osmańskie dokonało ludobójstwa na
ludności asyryjskiej (około 250 000 ofiar), równolegle z rzezią Ormian i
Greków pontyjskich. W XX wieku Asyryjczycy doświadczyli kolejnych
represji - m.in. masakr w Iraku (1933, 1963) i Syrii, a także brutalnych
czystek etnicznych w wyniku działalności ISIS po 2014 roku. Dziś
Asyryjczycy są rozproszeni po świecie - największe skupiska znajdują się
w USA, Szwecji, Australii i Niemczech - a w ich historycznych ojczyznach
stanowią już tylko niewielki ułamek ludności, żyjąc pod presją, bez
realnych szans na powrót czy odbudowę wspólnoty narodowej.

Tatarzy Krymscy to rdzenna ludność Półwyspu Krymskiego, potomkowie ludów
tureckich i mongolskich zamieszkujących te tereny od czasów Chanatu
Krymskiego, którzy przez wieki żyli na styku imperiów: osmańskiego,
rosyjskiego i radzieckiego. Ich historia to pasmo przymusowych migracji,
represji i prób wyniszczenia - najtragiczniejszym momentem była
deportacja dokonana przez ZSRR w 1944 roku, gdy Józef Stalin oskarżył
całą społeczność o kolaborację z Niemcami i wysiedlił około 200 000
Tatarów do Uzbekistanu i Azji Środkowej; wielu z nich zmarło z głodu i
chorób. Powrót na Krym był możliwy dopiero po 1989 roku, lecz po aneksji
półwyspu przez Rosję w 2014 roku Tatarzy znów stali się celem
prześladowań - ich liderzy są represjonowani, meczety i instytucje
zamykane, a wielu z nich znów zmuszono do emigracji. Dziś społeczność ta
walczy o zachowanie swojej tożsamości i praw, będąc symbolicznym
przykładem narodu przetrzebionego przez totalitaryzm i wciąż
pozbawionego stabilnego miejsca na własnej ziemi.

To takie, co pamiętam, a sądzę, ze znal;zło by się tego w historii
więcej. Wiele utraciło na skutek wypędzenia swą tożsamość narodową i po
prostu o tym nie pamiętamy. Nie szukaj daleko. Sporo ludów na naszych
północno-wschodnich terenach.

Zresztą ja już o tym tu gdzieś pisałem, ale przypomnę. Żydów żyjących w
I wieku naszej ery na terenach arabskich generalnie wymordowano.
Populacja ludzkości od początku naszej ery wzrosła nie wiem, na ile
model liniowy jest właściwy, ale obecnie żyje około 15,8 mln, co by
pozwalało oszacować, że przetrwało ich około pół miliona. Z tym, ze to
na całym ówcześnie znanym świecie.

W I wieku naszej ery Żydzi stanowili rozproszoną społeczność, żyjącą nie
tylko w Judei i Galilei (na terenie dzisiejszego Izraela), ale także w
wielu innych regionach starożytnego świata. Już w tym czasie istniała
dobrze rozwinięta diaspora żydowska, ukształtowana po niewoli
babilońskiej i nasilona w okresie hellenistycznym oraz rzymskim.
Znaczącym ośrodkiem żydowskim była Aleksandria w Egipcie, gdzie Żydzi
stanowili nawet jedną trzecią mieszkańców i gdzie powstała Septuaginta -
greckie tłumaczenie Biblii Hebrajskiej. Duże społeczności żyły również w
Azji Mniejszej, w miastach takich jak Efez, Sardes czy Pergamon, a także
w Grecji (Tesaloniki, Korynt) oraz w samej stolicy imperium - Rzymie.

Poza światem śródziemnomorskim istotne skupiska Żydów istniały w
Mezopotamii i Persji, gdzie przetrwały od czasów wygnania babilońskiego.
Obecność żydowska była szczególnie silna w Syrii, zwłaszcza w Antiochii,
i obejmowała cały obszar Bliskiego Wschodu. Po upadku powstania
przeciwko Rzymowi w latach 66-70 n.e. i zniszczeniu Świątyni
Jerozolimskiej, znaczna część żydowskiej ludności została zabita,
uprowadzona w niewolę lub zmuszona do ucieczki. W efekcie tych wydarzeń
na terenie Judei pozostała jedynie nieliczna garstka ludności
żydowskiej, a ciężar życia religijnego, kulturowego i demograficznego
narodu przeniósł się na ośrodki diaspory - przede wszystkim do
Babilonii, Egiptu i miast Cesarstwa Rzymskiego.
--
(~) Robert Tomasik