On 2023-12-24, Robert Tomasik <r...@g...pl> wrote:
> Jeśli chodzi o kulturę azjatycką, to widać to przykładowo w metodologii
> nauki sztuki walki. Metodologia azjatycka polega na pokazywaniu przez
> Mistrza i wykonywania tego przez uczniów. I nikt z uczniów nie śmie
> Mistrzowi powiedzieć, że on by to zrobił inaczej, lepiej, praktyczniej.
> W Europie pierwszym, czego należy oduczyć adeptów, to dyskutowania.
> Mistrz pokazuje, a reszta robi. Jak sam prowadzisz zajęcia, to możesz
> sobie uczyć, jak chcesz. Co więcej, jak zostaniesz uznany przez innych
> mistrzów mistrzem, to w gronie mistrzów się dyskutuje, co lepsze. Ale
> uczeń ma robić to, co pokazuje mistrz "i basta". I żaden inny mistrz nie
> będzie krytykował innego, czy zgoła na seminarium pokazywał adeptom, że
> to można zrobić inaczej. Wszyscy wiedzą, że można.

Tak właśnie jest i to wcale nie musi być jakiś mistrz, szef w pracy jak
najbardziej wchodzi w tę rolę.

> Jeśli chodzi o pracowników z Azji, czy Afryki, to oni są przyzwyczajeni
> do prostych. jednoznacznych i oczywistych poleceń. Stawiasz strzelca na
> stanowisku. Nakazujesz mu strzelać na kierunku północnym do wszystkiego,
> co nie nosi naszego munduru i możesz mieć pewność, ze dokąd będzie żył,
> dotąd będzie strzelał. Ale jak się sytuacja taktyczna zmieni, i wróg ze
> wschodu zaatakuje, to możesz być pewien, ze nie strzeli. Może
> upraszczam, ale takie są moje obserwacje z tym związane.

Z tym może być akurat MZ różnie, ale w dyskutowanym wcześniej konteksie,
bardziej zauwazalna jest różnica, że szef musi widzieć, że pracownik
robi. Masz więc stada osób, które siedzą i dłubią jakieś prezentacje
przez 10h dziennie, gdzie zwykle wystarczą ze 3h.

--
Marcin