Dziękuję za odpowiedź, ale ...
Jest to nasze trzecie obniżanie alimentów. Zeszliśmy z 1000 zł do
tych nieszczęsnych 600 zł. Argument płacenie po 50% pr5zez każdego
rodzica to argument wyczytany z uzasadnienia poprzedniego wyroku. Na
tym się opiera nasze doświadczenie. Czy na ocenę możliwości
alimentacyjnych ma również aspekt uczuciowy? Tzn, chłopak mieszka z
matką, a z ojcem nie ma praktycznie żadnego kontaktu. Jego zachowanie
wskazuje na to, że po prostu sobie tego nie życzy. Ogranicza się
tylko do wysyłania smsów z pytaniem kiedy będą pieniądze. Czy
takie zachowanie "obdarowanego" alimentami ma jakiś wpływ na odczucia
sądu?
Wiem, że schorzenie jest bardzo poważne. Ale znam ludzi, którzy od
wielu lat borykają się z tą chorobą i prowadzą normalny tryb
życia: pracują przede wszystkim. Dlaczego ten młody człowiek nie
może również podjąć pracy i studiować jednocześnie? Czy z
chwilą podjęcia przez niego pracy jest możliwość zaprzestania
płacenia alimentów? O to tu chodzi?
Anna

Cezar napisał(a):
> Moje pytanie: w jaki sposób
> argumentować fakt, że nie stać nas na dalsze płacenie 600 zł
> miesięcznie alimentów?
>
> Najlepiej poprzez wykazanie swoich dochodow, kosztow oraz przede wszystkim
> potrzeb uprawnionego do alimentow.
> Nie jest tak, ze kazdy rodzic placi zawsze po 50%, bo to ile placi zalezy od
> jego mozliwosci, nawet potencjalnych.
>
> Do którego mamnetu będziemy płacić te
> alimenty, jeśli na dzień dzisiejszy ma 23 lata, studiuje zaocznie na
> pierwszym roku studiów i ma stwierdzone stwardnienie rozsiane na
> etapie komórkowym?
>
> Obowiazek alimentacyjny dzieci vs rodzice trwa cale zycie o ile jest taka
> potrzeba. Niestety fakt, ze to dziecko ma tak powazna chorobe raczej nie
> daje szans na szybkie (jesli w ogole) zakonczenie alimentacji.
>
> Cezar