Michał Wilk napisał(a):

[...]
>> Moim skromnym zdaniem prawdziwość w rozumieniu art. 213 powinna odnosić
>> się do subiektywnejego poczucia wygłaszającego dany sąd, o ile jest ono
>> dostatecznie uzasadnione (uprawdopodobnione).
>
> Mysle, ze taka sytuacja to raczej blad co do kontratypu (art. 29 w zw. z
> 213)

No ale pozostaje to w niejakiej sprzeczności z komentarzem Zolla,
przytoczonym przez Johnsona. Bo wg niego oskarżony musi dowieść zgodności
zarzutu z rzeczywistością. Tymczasem powołując się na błąd co do kontratypu
oskarżony po prostu osłabiłby ciążący na sobie obowiązek. Dzięki artykułowi
29 miałby już tylko obowiązek dowiedzenia, że był usprawiedliwiony w swoim
przypuszczeniu, że zarzut jest prawdziwy.

Właściwie to do mnie przemawia z puniktu widzenia zdrowego rozsądku (jak
piszę w cytacie powyżej). Tyle że to ryzykowna teza: w ten sposób art. 29 po
prostu zmieniałby treść art. 213, więc sformułowanie art. 213 w taki sposób
jak jest sformułowany nie miałoby większego sensu.

IMHO lepiej przyjąć, że art. 29 nie zmienia treści art. 213, bo sam 213
odnosi się do subiektywnie pojmowanej prawdy.


--
Pozdrawiam
Paweł Marcisz