Any User pisze:

> Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem przedpiścę, gdyż przestałem
> regularnie czytać ten wątek, ale wg mnie kobieta może i powinna być
> rozumiana jako właścicielkę dziecka/płodu do momentu, w którym toto
> znajduje się w jej osobistym brzuchu.

To nie jest do końca przekonujący argument.
Po pierwsze dopuszczałoby mocno dyskusyjną formę aborcji "dzień przed
porodem", czy może nawet zabicie dziecka tuż po porodzie (no bo w sumie
co za różnica - dzień w tą czy w tamtą)?

> I dopóki tak się dzieje, powinna mieć prawo do decyzji nie tyle o
> uśmierceniu dziecka/płodu, co po prostu do decyzji o dysponowaniu swoim
> osobistym brzuchem, również w zakresie natychmiastowego usunięcia z
> niego dziecka/płodu, niezależnie od tego, co się z usuniętym
> dzieckiem/płodem w konsekwencji tego usunięcia stanie.

Nie wolno "wyprosić" niemowlaka z _własnego_ domu wynosząc go na
śmietnik w reklamówce. I na tej samej zasadzie nie można go "wyprosić" z
_własnego_ brzucha. Nie wolno też dziecka zagłodzić, zamknąć w beczce
itp. itd. Po prostu prawo nakłada na rodzica obowiązek opieki nad
dzieckiem i robienie wyjątków na "brzuch" też nie było by zbyt mądre.


Dlatego własne dorosłe dziecko niby już wolno wyrzucić z domu, chociaż
nawet tu jeżeli przed sądem się udowodni że wyrzucony nie miał
możliwości przeżycia (bo np. było -30C, wyrzucony był bez ciepłych
ubrań, a dom w środku lasu), to odpowie się nawet jak za zabójstwo.
Wyrzucenie "z brzucha" niewiele się tu różni.