Przeprowadzanie postępowania dowodowego co do zasady nie leży w gestii sądu odwoławczego - poznaje on sprawę za pośrednictwem istniejących już akt. Nie oznacza to jednak, że nowe dowody w sprawie są niedopuszczalne.

Przypomnijmy, apelacja powinna czynić zadość wymogom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 126 K.p.c.) oraz zawierać (art. 368 K.p.c.):

• oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości czy w części,
• zwięzłe przedstawienie zarzutów,
• uzasadnienie zarzutów,
• powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów oraz wykazanie, że ich powołanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo że potrzeba powołania się na nie wynikła później,
• wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia.

Z powyższego wynika, że pracownik, który zamierza przedstawić sądowi II instancji nowe dowody winien jest wykazać, że istnieją przyczyny usprawiedliwiające powołanie ich dopiero w tym momencie. Sąd II instancji ma bowiem pełne prawo pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (por. art. 381 K.p.c.).

A zatem, na dopuszczenie nowych dowodów może liczyć tylko ten pracownik, który w dostateczny sposób wyjaśni sądowi, dlaczego nie powołał ich w niższej instancji. Warto przy tym podkreślić, że sąd II instancji jest zobligowany do (por. postanowienie SN z 18 października 2001 r., IV CKN 481/00):

• dokonania wszechstronnej oceny wskazanych przez stronę okoliczności z punktu widzenia zasad omawianego przepisu,
• podjęcia decyzji o dopuszczeniu bądź pominięciu nowych dowodów oraz
• uzasadnienia podjętej decyzji.

Niedopuszczenie dowodu na istnienie faktów spornych między stronami, które ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, może być uznane za naruszenie istotnych przepisów postępowania i uzasadniać uwzględnienie kasacji (por. wyrok SN z 6 grudnia 1996 r., II UKN 26/96).

Pominięcie wnioskowanego w postępowaniu apelacyjnym dowodu bez ustosunkowania się sądu do tego wniosku stanowi natomiast naruszenie przepisu art. 381 K.p.c. i również uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej (por. wyrok SN z 16 kwietnia 1997 r., II UKN 56/97, OSNAPiUS 1998, Nr 3, poz. 96).