> W takim razie taki przepis z punktu widzenia wierzyciela jest bdb, gorzej z
> dłużnikiem, który dożywając sędziwego wieku może się dożywotnio z czymś
> borykać (żyrantowanie itp)
>

Regulacja przepisu jest uzasadniona. Bowiem najpierw - zanim okres
przedawnienia wyniesie 10 lat (sytuacja taka ma miejsce wtedy
gdy orzekl o roszczeniu sad) - wierzyciel musi "zmiescic sie" w
z reguly krotszym okresie przedawnienia (np. 3 lata dla odsetek) i
w rezulacie procesu uzyskac wyrok zasadzajacy. Oznacza
to udowodnienie przyslugujacego mu roszczenia (musi wiec
miec dokumenty, swiadkow etc.) - jezeli to osiagnie to
nic nie stoi na przeszkodzie zeby wlasnie okres przedawnienia
roszczenia stwierdzonego orzeczeniem sadu wynosil np. 10 badz
wiecej lat, bowiem instytucja przedawnienia ma zasadniczo
przeciwdzialac prowadzeniu procesow w sprawach "wiekowych".
Korzystanoby w takich procesach ze swiadkow, ktorzy o sprawie dawno
zapomnieli i mieszaja sie w zeznaniach, dokumenty istotne dla
sprawy dawno by przepadly etc.

Jezeli wiec wierzyciel uzyska w miare szybko wyrok i potem stara
sie go egzekwowac to prawde mowiac instytucji przedawnienia
moglyby juz nie byc... w teorii oczywiscie. Nie mozna wspierac
sie argumentem, ze dla dluznika jest lepiej etc. Jest przeciez
winny i powienien zaplacic.

KOnrad