Zgodnie z art. 6 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. 2002 nr 200 poz. 1679), wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości płacy minimalnej, ustalanej corocznie przez Komisję Trójstronną. Jeżeli zdarzy się, że Komisja nie uzgodni do 15 lipca każdego roku wysokości minimalnego wynagrodzenia na rok następny, to Rada Ministrów ustala ją samodzielnie, do 15 września, w formie rozporządzenia ogłaszanego w Dzienniku Ustaw.

Jednocześnie ustawodawca zezwala, aby powyższa reguła ulegała ograniczeniu w stosunku do osób rozpoczynających karierę zawodową- wynagrodzenie pracownika w pierwszym roku pracy może bowiem stanowić jedynie 80 proc. najniższego wynagrodzenia.

Do rocznego okresu zatrudnienia, po którego upływie pracownik może liczyć na podwyższenie wynagrodzenia do poziomu co najmniej płacy minimalnej, wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia przez które opłacane były składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne. Przepisy nie wprowadzają tu żadnych dodatkowych wymogów- nie muszą to być np. okresy bezpośrednio następujące po sobie. Nieistotny jest również czas trwania i ilość podstaw opłacania składek. Ustawodawca nie wprowadza też żadnego terminu, w jakim pracownik powinien udowodnić, że przepracował już rok za wynagrodzeniem stanowiącym 80 proc. płacy minimalnej.

Trzeba jednak pamiętać o dwóch sprawach. Po pierwsze, do okresu zatrudnienia nie zaliczają się okresy, w których pracownik świadczył pracę na podstawie umowy zawartej w celu przygotowania zawodowego. Po drugie, okres, w którym młody pracownik zatrudniony był na więcej niż jednym etacie, liczony jest jako jeden.

A zatem, uzyskanie płacy na poziomie 100 proc wynagrodzenia minimalnego uzależnione jest jedynie od skompletowania dokumentów udowadniających roczny okres opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne, przy wyłączeniu okresów pracy w celu przygotowania zawodowego.