Umowa o pracę na czas określony- co do zasady- rozwiązuje się wraz z upływem terminu, na jaki została zawarta. Ustawodawca przewidział jednak (por. art. 33 K.p.), że w przypadku, gdy strony postanawiają zawrzeć ją na okres przekraczający 6 miesięcy, to mogą wówczas przewidzieć dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Przez wiele lat SN utrzymywał, że z art. 33 K.p. wynika nie tylko to, iż możliwość wprowadzenia klauzuli dopuszczającej wcześniejsze rozwiązanie dotyczy wyłącznie umowy zawartej na ponad 6 miesięcy, ale również i to, że- mimo istnienia takiej klauzuli- pracodawca nie może wypowiedzieć umowy terminowej przed upływem sześciu miesięcy. Obecne stanowisko SN jest jednak nieco odmienne.

Istotne znaczenie ma tu uchwała poszerzonego składu SN z 7 września 1994 r. (I PZP 35/94, OSNAPiUS z 1994 r. nr 11, poz. 173), w której wyraźnie wskazano, iż nie istnieją przeszkody prawne, aby umowa o pracę zawarta na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, w której strony przewidziały dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem, została w ten sposób rozwiązana jeszcze przed upływem 6 miesięcy jej trwania.

W uzasadnieniu do powołanej powyżej uchwały podkreślono, że doszukiwanie się w treści art. 33 K.p. zakazu rozwiązywania umowy terminowej, co do której przewidziano możliwość wypowiedzenia, przed upływem sześciu miesięcy jest pozbawione słuszności. W opinii SN, przepis ten pozwala jedynie na wykładnię a contrario, w wyniku której wykluczona zostaje możliwość zastrzeżenia dopuszczalności wypowiedzenia umów zawartych na czas krótszy niż sześć miesięcy. Dalsze wnioskowania oparte na tej wykładni jest już nieuprawnione.

Jeżeli zatem w terminowej umowie o pracę, zawartej na okres przekraczający 6 miesięcy i przewidującej możliwość jej wcześniejszego wypowiedzenia, brak jest zastrzeżenia, iż wypowiedzenie to będzie dopuszczalne dopiero po upływie sześciu miesięcy (a nic nie stoi na przeszkodzie, aby strony taką klauzulę wprowadziły), to istnieje możliwość dokonania go w każdym czasie. Za słusznością tego poglądu przemawia przede wszystkim to, że umowę na czas określony, także krótszy niż sześć miesięcy, strony mogą zawsze rozwiązać na mocy porozumienia (por. art. art. 30 § 1 pkt 1 k.p.).