Umowa bez końcowej daty

Typowa umowa o pracę na czas określony ma ściśle wyznaczone granice czasowe. Określają je data początkowa i końcowa obowiązywania umowy. Okres jej trwania na ogół nie budzi więc żadnych wątpliwości. Nieco inaczej przedstawia się sprawa w przypadku umów o pracę na czas zastępstwa. Umowy te zachowują charakter umów na czas określony, posiadają jednak swoje odrębności. Najważniejsza z nich dotyczy końcowego terminu umowy. W przypadku zatrudnienia na zastępstwo nie musi on być wskazany konkretną datą. Jak sama nazwa wskazuje, omawiana umowa zawierana jest w celu zastępstwa nieobecnego w sposób usprawiedliwiony pracownika (art. 25 § 1 zdanie drugie K.p.). Jej upływ może więc być określony poprzez wskazanie zdarzenia przyszłego, które będzie powodem powrotu zastępowanego pracownika do pracy, np. zakończenie urlopu wychowawczego. Okoliczności powodujące zakończenie umowy mogą też zostać wskazane w jeszcze bardziej ogólny sposób, poprzez odwołanie się do powrotu zastępowanego do pracy. Nie ma też przeszkód prawnych, aby datę końcową obowiązywania umowy ustalić w tradycyjny sposób, tj. poprzez konkretną datę, wydaje się to jednak rozwiązaniem niecelowym, mogącym wywołać wątpliwości w praktyce.

Należy pamiętać, że zdarzeniem, które w każdym przypadku powoduje rozwiązanie umowy na zastępstwo jest powrót zastępowanego pracownika do pracy - wówczas bowiem ustaje powód, dla którego umowa na zastępstwo została zawarta. Wskazanie daty zakończenia umowy przypadającej po powrocie zastępowanego do pracy może w takich okolicznościach "nie pasować" do rzeczywistej daty ustania zatrudnienia, natomiast wskazanie daty przed tym powrotem stwarza niebezpieczeństwo, że zabraknie zastępstwa dla nieobecnego pracownika. Najlepiej więc w umowie na zastępstwo poprzestać na ogólnym zapisie, że rozwiąże się ona z dniem powrotu do pracy osoby zastępowanej. Uniknie się wtedy dylematów związanych z przedłużającą się nieobecnością zastępowanego czy jego wcześniejszym niż ustalony w umowie stawieniem się do pracy.