W dniu 16 grudnia 2008 r. została wydana Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego (sygn akt III CZP 102/2008) mówiąca o tym, że sprawa ze stosunku cywilnego między stronami w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej nie jest sprawą gospodarczą w rozumieniu art. 479(1) kpc oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych (Dz.U. 1989 r. Nr 33 poz. 175 ze zm.), jeżeli którakolwiek ze stron przestała być przedsiębiorcą przed wniesieniem pozwu.

Wprowadzając powyższej zacytowaną zasadę prawną ostatecznie rozstrzygnięto wątpliwości, jakie pojawiły się od momentu znowelizowania art. 479(1) kpc ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. Dodano wówczas zdanie drugie, z którego wynikało, że zaprzestanie działalności gospodarczej przez którąkolwiek ze stron stosunku cywilnoprawnego po jego powstaniu nie wyłącza zastosowania przepisów o postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych.

Nieprecyzyjne zredagowanie zdania rodziło dotychczas spór, czy przepis dotyczy tylko spraw już rozpoznawanych przez sąd, czy też dotyczy także spraw dopiero wnoszonych przed sąd już po ustaniu prowadzenia działalności gospodarczej przez którąś ze stron. Aktualnie sprawy, w których jedna ze stron (dotychczas przedsiębiorcy) stosunku cywilnoprawnego utraciła status przedsiębiorcy (zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej) przed wniesieniem powództwa do sądu, przestały mieć charakter spraw gospodarczych. Sprawy tego typu winny, więc być kierowane i rozpoznawane przez wydziały cywilne w postępowaniu „zwykłym” a nie przez wydziały gospodarcze w postępowaniu odrębnym.