Przypomnijmy, zgodnie z art. 186 § 1, prawo do urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem (nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 4 roku życia) przysługuje pracownikowi legitymującemu się minimum sześciomiesięcznym okresem zatrudnienia, do którego wlicza się również poprzednie okresy zatrudnienia.

Przeznaczeniem urlopu wychowawczego jest zatem sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem. Mogłoby się więc wydawać, że zasadniczo pracownica nie powinna zajmować się niczym innym. Nie należy jednak zapominać o istnieniu art. 186 § 1 K.p., zgodnie z którym podjęcie pracy zarobkowej (tak u dotychczasowego, jak u innego pracodawcy) czy też nauki w trakcie urlopu wychowawczego jest jak najbardziej dopuszczalne. Należy przy tym pamiętać, że możliwość ta przysługuje po spełnieniu pewnego warunku.

Otóż, rozpoczęcie pracy albo studiów nie może kolidować z pełnieniem obowiązków rodzicielskich. Od razu zatem można wykluczyć tu możliwość podjęcia pełnoetatowego zatrudnienia, czy też nauki w systemie dziennym. Za dopuszczalne należy jednakże uznać wszelkie formy zatrudnienia i studiów, które pozwalają na jednoczesne sprawowanie opieki nad latoroślą (np. chałupnictwo, studia wieczorowe i zaoczne).

Reasumując, w przypadku, o którym mowa we wstępie, brak jest podstaw do uznania, że pracownica zaprzestała opieki nad dzieckiem. Decyzja szefa o wezwaniu jej do natychmiastowego stawiennictwa w firmie jest nieuprawniona - nie ma przeszkód, aby kobieta kontynuowała urlop wychowawczy i jednocześnie studiowała w systemie wieczorowym.

Pracodawcy, który ustali, że podwładny korzystający z urlopu wychowawczego trwale zaprzestał sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem (np. podjął zatrudnienie na pełen etat, rozpoczął studia dzienne) przysługuje prawo wezwania go do stawienia się do pracy we wskazanym przez siebie terminie. Nie może to jednak nastąpić później niż w ciągu 30 dni od dnia powzięcia takiej wiadomości i nie wcześniej niż po upływie 3 dni od dnia wezwania (186 § 2 K.p.).