Przypomnijmy, wypowiedziana przez pracownika umowa o pracę rozwiązuje się wraz z upływem okresu dokonanego wypowiedzenia. W zależności od rodzaju umowy, która łączyła strony stosunku pracy okres ten może trwać np. 2 tygodnie, 1 miesiąc lub 3 miesiące. W odpowiedzi na pytanie, jak kształtuje się sytuacja zatrudnionego w okresie wypowiedzenia, warto przytoczyć ciągle nietracący na swej aktualności wyrok SN z 13 listopada 1990 r. (I PR 352/90, OSP 1992, Nr 3, poz. 55).

Zgodnie ze stanowiskiem, które zaprezentował sąd we wspomnianym orzeczeniu, pracownikowi w okresie wypowiedzenia przysługują te same uprawnienia - łącznie z uprawnieniem do wynagrodzenia w określonej wysokości - co innym pracownikom zakładu pracy. Jeżeli zatem całej załodze przyznane zostały podwyżki wynagrodzeń, a pracownika pominięto tylko z tej racji, iż znajduje się w okresie wypowiedzenia, to zasadne jest uznać, że w tej sytuacji doszło do naruszenia prawa i nieuzasadnionego szykanowania zatrudnionego.

Wyżej przedstawiony pogląd znajduje potwierdzenie również w innych wyrokach SN. I tak np. w orzeczeniu z 23 października 1996 r. (I PRN 94/96, OSP 1997, Nr 10, poz. 507-509) zwrócono uwagę na od dawna ukształtowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego opinię, że w przypadku przyznania pracownikom podwyżek wynagrodzenia za pracę za okres wsteczny, podwyżki te obejmują wszystkich pracowników, którzy w tym okresie wykonywali pracę i nieważne jest pozbawienie takich podwyżek osób, których stosunek pracy został już rozwiązany.

Co więcej, zdaniem SN pogląd ten należy rozszerzyć na wszelkie sytuacje, w których pracownik w określonym przedziale czasowym wykonuje należące do niego obowiązki, a następnie zostają przyznane świadczenia wchodzące w skład szeroko rozumianego wynagrodzenia za pracę. Pominięcie przy przyznaniu takich świadczeń pracowników (czy też byłych pracowników), którzy w tym okresie wykonywali pracę, tylko i wyłącznie ze względu na fakt rozwiązania stosunku pracy, czy np. fakt dokonania im wypowiedzenia umowy o pracę, należy uznać za godzący w zasadę, zgodnie z którą wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną (art. 80 K.p.), czy też w zasadę równego traktowania pracowników, wyraźnie wyrażoną w art. 11² K.p.