System pracy w ruchu ciągłym - nie dla każdego

System czasu pracy w ruchu ciągłym może być stosowany wyłącznie w przypadku:

• pracy w ruchu ciągłym,
• gdy praca nie może być wstrzymana ze względu na konieczność ciągłego zaspokajania potrzeb ludności (np. elektrownie, ciepłownie itp.).

Pracą w ruchu ciągłym jest praca, która ze względu na technologię produkcji nie może być wstrzymana. Chodzi o prace, które z uwagi na wymogi technologiczne lub proces produkcyjny muszą być wykonywane przez 7 dni w tygodniu i przez 24 godziny na dobę. O tym, czy praca ma charakter pracy w ruchu ciągłym decyduje więc to, czy stałe wykonywanie pracy jest konieczne z punktu widzenia zabezpieczenia prawidłowego procesu produkcyjnego oraz prawidłowej działalności urządzeń produkcyjnych. Oznacza to, że maszyny i urządzenia muszą pracować bez przerwy, a zmieniają się wyłącznie obsługujące je grupy pracowników.

Przykład
Pracą w ruchu ciągłym jest praca przy obsłudze wielkiego pieca w hucie, która nie może być dowolnie wstrzymana, ponieważ proces wyłączenia i włączenia jest skomplikowany i długotrwały. Sam fakt wykonywania pracy przez 24 h na dobę i 7 dni na tydzień nie daje podstaw do stosowania tego systemu czasu pracy (np. pilnowanie mienia, dozór komputerowy).

Praca w ruchu ciągłym - nieco inna

Cechą charakterystyczną tego systemu jest wykonywanie pracy na 3 zmiany po 8 godzin dziennie przez 6 dni w tygodniu i praca w 7. dniu tygodnia na 2 zmiany z przedłużeniem czasu pracy w tym dniu do 12 godzin. Wydłużenie dobowego wymiaru czasu pracy jest związane z przechodzeniem ze zmiany na zmianę.

Wydłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 12 godzin może następować tylko jednego dnia w niektórych tygodniach okresu rozliczeniowego nie dużego niż 4 tygodnie (czyli maksymalnie w 3 tygodniach).