eGospodarka.pl

eGospodarka.plPrawoPrawo pracy › Umowa na czas określony a przyczyny wypowiedzenia

Umowa na czas określony a przyczyny wypowiedzenia

2009-02-23 12:51

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy pracodawca nie ma obowiązku podawania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy zawartej na czas określony. Czy oznacza to jednak, że sąd pracy rozpatrując prawidłowość takiego wypowiedzenia nie poświęci ani chwili uwagi powodowi, dla którego firma postanowiła rozstać się z pracownikiem?
Pracodawca musi uzasadnić rozstanie z pracownikiem jedynie w przypadku:
  • wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony,
  • rozwiązania umowy bez wypowiedzenia.

W pozostałych sytuacjach, a więc także w przypadku umowy zawartej na czas określony, pracodawca nie musi ujawniać przesłanek, które kierowały nim przy podejmowaniu decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z podwładnym. Sąd pracy zasadniczo więc nie bada przyczyn wypowiedzenia takiej umowy.

Powyższe stwierdzenie nie jest jednak jednoznaczne z tym, że sędziowie nigdy nie przyglądają się zasadności wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony. Potwierdza to wyrok SN z 8 grudnia 2005 r. (I PK 103/05), w którym stwierdzono, iż sądy pracy nie są zupełnie pozbawione możliwości zanalizowania przyczyn wypowiedzenia umowy terminowej, natomiast pracownicy zatrudnieni w oparciu o taką umowę- ochrony w tym zakresie. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby przedmiotem rozważań sądu stała się zgodność dokonanego wypowiedzenia z zasadami współżycia społecznego i społeczno- gospodarczym przeznaczeniem prawa.

Zgodnie z art. 8 K.p., nie można czynić ze swojego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie nie jest uważane za wykonanie prawa i co za tym idzie- nie korzysta z ochrony.

Postanowienia tego przepisu zawierają dwie równorzędne i niezależne od siebie klauzule generalne: klauzulę społeczno- gospodarczego przeznaczenia prawa oraz klauzulę współżycia społecznego. Pierwsza z nich zwraca uwagę na cel regulacji prawnej, natomiast druga dotyka naruszenia norm obyczajowych, moralnych i zwyczajowych.

Rozstrzygnięcie kwestii zastosowania w konkretnej sprawie art. 8 K.p. jest uzależnione od całokształtu okoliczności, każdorazowo indywidualnie ocenianych przez sąd. Nie można zatem w oderwaniu od stanu faktycznego danej sprawy formułować ogólnych dyrektyw dotyczących stosowania w niej tych zasad.

Jednocześnie jednak nie ulega wątpliwości, że naruszenie przez pracodawcę zasad współżycia społecznego (uczciwego działania, zasad przyzwoitości, lojalności wobec pracownika) stanowi w świetle obowiązującego prawa czyn niedozwolony (por. wyrok SN z 11 czerwca 2003 r., I PK 273/02, OSNP 2004, Nr 16, poz. 279). Co więcej, w wyroku z 19 lipca 1984 r. (I PRN 98/84) SN uznał, że art. 8 K.p. znajduje zastosowanie do naruszającego zasadę współżycia społecznego wypowiedzenia terminowej umowy o pracę, do którego nie znajduje zastosowania art. 45 K.p.

Reasumując, pracownik, któremu wypowiedziano umowę o pracę na czas określony, może liczyć, że w razie ewentualnego sporu sąd pracy nie tylko zanalizuje prawidłowość dokonanego wypowiedzenia, ale przyjrzy się także, czy w danym przypadku nie doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego.

REKLAMA

Eksperci egospodarka.pl

1 1 1

Najnowsze w serwisie

Kodeksy

Wpisz nazwę miasta, dla którego chcesz znaleźć jednostkę ZUS.

Wzory dokumentów

Bezpłatne wzory dokumentów i formularzy.
Wyszukaj i pobierz za darmo:

Na skróty

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.