1. Nowa interpretacja, czy tworzenie prawa przez GIP?

Co do zasady, pracodawca musi udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego w tym roku, w którym pracownik nabył do niego prawo. Jeśli tego nie zrobi, ostatecznym terminem, w jakim urlop musi być wykorzystany jest 31 marca następnego roku. A więc, do 31 marca 2008 r. pracownicy powinni byli otrzymać zaległy urlop wypoczynkowy z 2007 r. Dotychczas przyjmowało się, że pracodawca musi udzielić całego urlopu wypoczynkowego, który nie został wykorzystany w poprzednim roku. Okazuje się jednak, że zdaniem Głównego Inspektoratu Pracy zasada ta nie dotyczy 4 dni urlopu na żądanie. Na wykorzystanie tego urlopu pracownik ma bowiem czas do końca kolejnego roku kalendarzowego - choć już nie w formie „na żądanie”, ale w ramach zwykłego urlopu wypoczynkowego.

Przykład:

Pracownik w 2007 r. nie wykorzystał 10 dni urlopu i nie korzystał z urlopu na żądanie. Zdaniem GIP, musi on do końca marca 2008 r. wykorzystać co najmniej 6 dni urlopu. Kolejne 4 dni stanowią niewykorzystany urlop na żądanie, a więc należy ich udzielić najpóźniej do końca 2008 r. (choć już nie w trybie „na żądanie”).

GIP: Urlop na żądanie można wykorzystać do końca następnego roku

Obowiązek udzielenia urlopu zaległego nie dotyczy czterech dni urlopu na żądanie. Uprawnienie do tego urlopu przysługuje bowiem na dany rok kalendarzowy i w razie niewykorzystania go przez pracownika nie przechodzi na rok następny. Zatem nieudzielenie pozostawionych poza inicjatywą pracodawcy i poza planem urlopów oraz porozumieniem w sprawie terminu wykorzystania urlopu dni urlopu na żądanie, które wraz z końcem roku tracą swój specyficzny charakter, nie uważa się za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 168. (Źródło: „Rzeczpospolita”, 9 kwietnia 2008 r.)

2. Czego ustawodawca nie wyjaśni - GIP dopowie

Przepis budzi wątpliwości interpretacyjne. Jednak w tym przypadku GIP oparł się na językowej wykładni przepisów (czyli na ich dosłownym brzmieniu). Nie należy jednak zapominać, że poprzestać na dosłownym brzmieniu przepisu można tylko wtedy, gdy nie budzi on żadnych wątpliwości. Jeśli nie jest on oczywisty należy sięgnąć do innych sposobów interpretowania prawa, czego w tym przypadku nie uczyniono. Czy więc GIP ma rację? Wydaje się, że dopiero orzecznictwo ostatecznie rozstrzygnie o słuszności takiego stanowiska.